Senioren

Het motto van deze twee ouderen in Zeeland is 'van verlies kun je niet betalen'. Ze hebben al jaren een groentewinkel in Vlissingen en meneer Trimpe kan deze niet opgeven al komt hij nog maar amper vooruit.

Keetschoppers is de documentaire die gaat over Amersfoortse hangouderen met hun eigen keet. Met hun scooters komen ze af en aan scheuren bij de keet waarvan Henk de baas is.

Elisabeth Fisher-Spanjer is 101 en leidt haar leven ten volste. Gedurende de twintigste eeuw, die zij bijna in zijn geheel meemaakte, zette zij zich als activist veelvuldig in voor de belangen van de underdog.

De boerderij van Thies Dijkhuis en het bijbehorende land vormt een groene oase in het geïndustrialiseerde buitengebied van de stad Groningen. Door een fout in het bestemmingsplan heeft hij een klein stukje natuur weten te behouden in de strijd tegen de oprukkende stad. Filmmaker Tom Tieman maakte met De laatste boer van Euvelgunne een prijswinnend portret van deze eigenzinnige veehouder.

Een groep vrienden van zeventigplus fietst drie keer per week in weer en wind lange tochten op de racefiets. Ondanks pijnlijke ledematen en gebrek aan adem weigeren ze hun fiets op te geven.

Achtenzestig jaar samen, zonder ooit een dag gescheiden te zijn. De intense verbondenheid van Joop en Janny wordt zichtbaar tijdens hun dagelijkse bezigheden, maar ook als zij praten over het geloof, hun liefde, dementie en de naderende dood. 'De liefde is alles, hè' is een intiem portret gemaakt door hun kleindochter Carilijne Pieters.

Op 2 oktober 1944 zag de oma van regisseur Froukje van Wengerden op veertienjarige leeftijd hoe haar vader tijdens de Razzia van Putten werd weggevoerd. Hij kwam nooit meer terug. Nu is zij 86 jaar en als enige van haar familie nog in leven. Terwijl zij haar aangrijpende herinnering deelt in de korte film 'Ik was pas 14' kijken we in de ogen van veertienjarige meisjes van nu, vol eigen verhalen en met een onbevangen blik vooruit.

Hoe ingewikkeld is het om je dozen te pakken en de deur dicht te trekken? In 'Tabee' vertrekken Jacques en Anneke na jaren in hetzelfde huis gewoond te hebben naar een appartement. Dat gaat het stel niet in de koude kleren zitten.

Remco Campert heeft een beeld van zichzelf geschapen als een charmant zondagskind, dat bij iedereen geliefd is. Maar wie is hij echt?

The Two Raging Grannies zoeken op late leeftijd uit hoe economische groei precies werkt en wat de gevolgen ervan zijn.

In het Rosa Spier Huis wonen kunstenaars op hun oude dag.

'I hope I die before I get old.' Het is één van de teksten die een hele generatie babyboomers zich eigen maakte in de jaren 60 van de vorige eeuw. Nu ís deze generatie oud, maar volgens documentairemaker Anne Dijkhorst strookt het beeld dat jongeren hebben van ‘het ouder worden’ niet met de levensinstelling van veel van deze senioren.

Na de dood van tante Janny gaan twee nichten op zoek naar het vermeende vermogen van hun tante. Volgens de notaris zijn er alleen wat oude spulletjes nagelaten. De nichten vragen zij zich af waar het geld en de waardevolle spullen zijn gebleven.

De excentrieke kunstschilder Henk Fortuin uit Maasluis sterft op 90-jarige leeftijd. Zijn familie moet het overvolle huis leegruimen. Oom Hein, zoals zijn neven en achterneven hem noemen, had geen vrouw en kinderen en leefde als een kluizenaar een teruggetrokken bestaan. De meeste familieleden hebben hem veertig jaar niet gezien en weten niets van hem. Door het opruimen van de spullen ontstaat een onthullend beeld van de excentrieke oom. Het huis van oom Hein staat tot aan de nok toe vol met schilderijen en tekeningen. Veel van het werk blijkt museumwaardig te zijn. Als een vriendin van Henk Fortuin een schilderij komt uitzoeken, blijkt ze hem op een heel andere manier te kennen dan de familie voor mogelijk hield.

Mevrouw Van den Boogaard mag eindelijk, na jaren op de wachtlijst te hebben gestaan, verhuizen naar Zorgcentrum Schoterhof. In het huis waar ze haar hele leven met haar man woonde zitten teveel herinneringen. Zij voelt zich eenzaam. Haar man is vijf jaar geleden overleden; ze wil graag mensen om zich heen. Samen met haar drie kinderen zoekt ze uit wat er allemaal mee kan naar haar nieuwe woning. De rest blijft over en moet dus weg of verdeeld worden onder kinderen en kleinkinderen. Sinds de dood van haar man heeft mevrouw Van den Boogaard behoorlijk wat kleren gekocht. Haar man vond het niet echt nodig om nieuwe spullen te kopen. Langzaamaan laat zij steeds meer los over het verstikkende leven dat ze met haar man leidde. Haar drie kinderen vertellen ieder op hun eigen manier hoe zij met hun autoritaire vader omgingen.

Marijke en Ruthy hebben hun bejaarde moeder naar het verpleegtehuis gebracht. Ze halen de zolder leeg en ontdekken spullen uit hun jeugd. Oude tekeningen, zelfgemaakte schilderijtjes, het poppenhuis dat vader had gemaakt in zijn knutselzolder. Als ze afscheid nemen van het lege huis hebben ze moeite om hun emoties in bedwang te houden.

Mevrouw Antoons gaat lichamelijk en geestelijk hard achteruit. Dagelijks slikt ze 9 soorten medicijnen. Het is beter voor haar als ze naar een verzorgingshuis gaat, maar ze ziet hier erg tegen op. Dochters Harma en Maaike helpen haar met het inpakken van haar huisraad. Lepeltjes en glazen mogen mee, bureaus en kasten blijven achter. De herinneringen grijpen de hele familie aan. Als de dag van vertrek nadert, raakt moeder Antoons steeds meer in de war.

Hoe kijkt de alleenstaande en bejaarde Lou naar de wereld na een hersenbloeding? Nikki Nordmann en Daan Jongbloed volgen de 66-jaar oude man en leggen zijn ontwapenende karakter op een mooie manier vast.