See what you made me do

Onderzoeksjournalist Jess Hill schrijft over de huiselijk-geweldcrisis en ze heeft geleerd dat mishandeling genuanceerd en complex is. Niet alle mishandeling is gewelddadig, en daar waar geweld gebruikt wordt, wordt het bijna altijd voorafgegaan door controlerend gedrag dat nu 'dwingende controle' genoemd wordt. Bij bijna elk geval van moord is er sprake van dwingende controle. We moeten leren inzien hoe gevaarlijk controlerend gedrag is en vluchtroutes creëren voor de vrouwen en kinderen van wie de veiligheid en vrijheid in gevaar zijn.

Wekelijks wordt in Australië een vrouw vermoord door haar voormalige of huidige partner. Zeker de helft van die vrouwen heeft geprobeerd om te ontsnappen. Toch krijgt Jess Hill heel vaak de vraag: Waarom gaat ze niet gewoon weg. Die vraag gaat voorbij aan het feit dat het verlaten van een mishandelende partner een van de gevaarlijkste dingen is die een slachtoffer kan doen. We ontmoeten drie mannen die vrouwen hebben mishandeld, maar die tot op de bodem willen uitzoeken waarom ze dat deden. En Jess ontmoet een groep vrouwen die hun gewelddadige partners hebben verlaten maar die nog aan ze gebonden zijn door kinderen en gerechtelijke bevelen.

Er zijn opmerkelijke dingen gebeurd sinds de opkomst van de #MeToo-beweging. Miljoenen vrouwen hebben de moed gevonden om gruwelijke verhalen te delen. Machtige mannen zijn onderuitgehaald. Maar de #MeToo-beweging heeft ons niet meegenomen naar de mensen thuis. Jess Hill verzoekt ons dringend om ons bewust te worden van huiselijk geweld in onze gemeenschappen, want afgezien van de politie en het leger, is de familie de meest gewelddadige sociale groep van onze samenleving. Volgens Jess is er een systemische verandering nodig om de hoeveelheid huiselijk geweld terug te dringen: onze politiecultuur moet veranderen.