‘Mijn films gaan vaak over gevoelens die je niet kunt plaatsen’

Een documentaire maken over lesbisch flirten zorgt er volgens Ciska Meister voor dat je gaat nadenken over je eigen flirtgedrag: ‘Ik denk dat ik een heel verlegen, voorzichtige flirter ben, die het leuk vindt om lol te maken, maar vervolgens ook snel weg rent van een interactie als die een beetje te echt wordt.’

Waarom moest hier juist een film over gemaakt worden? Meister: ‘Mijn films gaan vaak over gevoelens die je niet kunt plaatsen of over dingen waarvan ik zelf niet weet wat ik ervan vind.’ De regisseur kwam naar eigen zeggen laat uit de kast en kreeg slecht grip op lesbisch flirten. ‘Dat is voor mij aanleiding om er iets mee te doen. Ik wil dat dan op een beeldende manier onderzoeken, met interviews en experimenten. De nieuwsgierigheid werd steeds groter.’

Lol als belangrijke motor

In de film zijn een aantal scènes te zien waarin personen die hun eigen verhaal vertellen, vervolgens ook acteren in het verhaal van een andere hoofdpersoon. Feit en fictie lijken door elkaar te lopen. Waarom heeft Meister daarvoor gekozen? ‘Het is leuk om iemand een anekdote te horen vertellen uit hun date- of flirtverleden, maar ik vind het nog leuker om hen de details goed te laten benoemen, zodat je echt voelt alsof je erbij bent.’ Door herinneringen na te spelen kun je volgens de filmmaker de scènes echt kloppend en geloofwaardig maken en details meer ruimte geven.

Ook voegde Meister de behind the scenes-beelden toe van het naspelen van deze scenes. De lol spat ervan af. ‘Lol is het allerbelangrijkste. Documentaires maken gaat voor mij over sámen maken. Ik wil met een groep vrienden voor en achter de camera staan en iets maken waar we blij van worden. Niet iedere film hoeft natuurlijk zo gemaakt te worden. Ik denk ook: stel deze film was helemaal niets geworden, dan hebben wij uiteindelijk toch hele leuke draaidagen gehad.’

© NTR

Haat-liefde verhouding met documentaire

Een aantal jaar geleden stelde Meister in een interview met De Filmkrant een haat-liefdeverhouding te hebben met het genre documentaire. Hoe staat dat er inmiddels voor? ‘De liefde is wel wat gegroeid’, vertelt de filmmaker. ‘Bijvoorbeeld als het gaat om een diepte-interview. In het dagelijks leven ga je niet zomaar met je vrienden zitten om ze tweeënhalf uur te bevragen zonder dat ze iets terug mogen vragen. Het is heel waardevol dat je de kans krijgt zoveel over iemand te leren. Dat je een inkijkje krijgt in iemands leven en gedachtewereld. Ik werd daar bij deze film soms een beetje emotioneel van.’

De haat jegens documentaire zit bij Meister in de verkeerde belofte die het woord met zich meebrengt. Volgens de maker is het voor mensen een vrijbrief om te denken dat alles wat ze zien, echt is. ‘Ik kan me dan heel slecht voelen als ik dingen een beetje in elkaar zet’, vertelt die. ‘Bijvoorbeeld als ik iets zo maak dat het lijkt alsof we ergens anders zijn dan waar we daadwerkelijk zijn. Het is niet alsof ik dan een heel grote leugen vertel maar het vóelt dan al fout, omdat je eerlijk wil zijn met de kijker. Soms denk ik: laten we gewoon fictie maken, dan hoeven we ons daar niet mee bezig te houden en denkt de kijker ook niet: alles wat ik zie is echt.’

© NTR

Niet alles uitstippelen en nieuwsgierig blijven

Meister is een maker aan het begin van diens carrière. ‘Ik hoop dat ik nooit mijn nieuwsgierigheid kwijtraak en mezelf de ruimte blijf geven om mijn eigen regels te breken. Ook al maak je dan andere keuzes dan je van tevoren dacht. Ik hoop dat ik open blijf staan voor alles wat op mijn pad komt. Dat is voor mij de eerlijkste manier om documentaires te maken: niet van tevoren alles uitgestippeld hebben.’