EO
Huibert van Wijk zet zijn geadopteerde broer Tim en zijn vader Lex tegenover elkaar. Beiden kijken anders terug op de adoptie. Een schaduwkant waar ouder en zoon nog altijd moeite mee hebben.
Meer over deze documentaire
Zowel vader als zoon kijken anders terug op de adoptie. Kind van de Tijd schetst via een persoonlijke familiegeschiedenis een beeld van de internationale adoptiepolitiek vanaf de jaren ‘70 tot nu.
Met archiefbeelden, interviews, en een reis naar Indonesië reconstrueert regisseur Huibert van Wijk hoe de adoptie en de jeugd van zijn geadopteerde broer Tim tot stand kwam en wat voor effect dat had op het gezin. Na zijn adoptie vond Tim het namelijk moeilijk om te aarden in Nederland. Hij zet zich hard af tegen zijn Nederlandse adoptievader Lex.
Ook adoptievader Lex worstelt met hetgeen dat hij ooit zo goed bedoelde, nu het adoptieproces in een ander daglicht is komen te staan. De filmmaker brengt zijn vader en zijn adoptiebroer samen in een serie familieopstellingen, waardoor zij zich in elkaars perspectief kunnen verplaatsen.
Interlandelijke adoptie is al jaren een maatschappelijk heet hangijzer. Het werd in 2021 stilgelegd, na een vernietigend rapport van de commissie-Joustra over wereldwijde misstanden. De effecten van de schaduwzijde van de adoptie-industrie, die in de jaren zeventig begon, zijn tot op de dag van vandaag voelbaar.
Regie: Huibert van Wijk
Omroep: EO
Producent: Rinkel Film
In gesprek met de filmmaker
Huibert van Wijk: 'Mijn vader vindt het een rotfilm, maar wel een goede film'
In de documentaire ‘Kind van de tijd’ (EO) gaat filmmaker Huibert van Wijk in gesprek met zijn vader Lex en zijn uit Indonesië geadopteerde broer Tim. Lex en Tim hebben nauwelijks contact met elkaar. Dat komt onder andere door hun meningsverschillen over de gevolgen van Tims adoptie. Wat hoopt Huibert van Wijk met zijn film te bereiken?
In de media
Winnaar van de Karen de Bok Talentprijs 2020
Artikel
Wat zijn de valkuilen van adoptie?
Longread