VPRO
Programmamaker Bram van Splunteren vraagt zich of hij een gelukkiger mens zou zijn als hij positiever tegen het leven aan zou kijken.
Brams Amerikaanse vrouw Lindi klaagt dat hij zo negatief is. Bram geeft toe dat hij de laatste tijd wat somber is. Hij praat hierover met zijn huisarts. Depressie? Midlifecrisis? Feit is dat het op zijn werk bij de VPRO de laatste tijd minder leuk is.
Bram ergert zich vreselijk aan allerlei kleine dingen, zoals de negatieve toon van de sportrecensies in zijn ochtendkrant. Met sportcoaches Tjerk Bogstra, Joop Albeda en Guus Hiddink praat Bram over wat Hiddink de ‘typisch Nederlandse’ negatieve houding van de Nederlandse sportjournalisten noemt.
Hij maakt vervolgens een afspraak met psychiater René Kahn. Vraagt hem of het zou kunnen dat zijn hardnekkige ochtendhumeur veroorzaakt wordt door zijn ochtendkrant? Bram is al 33 jaar vaste lezer van de Volkskrant. Daarmee is de Volkskrant een soort van oudste ‘vriend’. Maar wat voor vriend: Eentje met een cynische kijk op het leven. Bram ergert zich aan de negatieve toon in de recensies van film, tv en sport. Praat hierover met Volkskrant adjunct directeur Arjan Korteweg.
Bram sombert verder: Wat heeft het linkse cynisme van zijn generatie eigenlijk opgeleverd? Heeft het niet meer kapot gemaakt dan opgebouwd? Is positief eigenlijk niet altijd beter dan negatief?
Meer Bram van Splunteren:
VPRO Thema
Wat heeft internet in twintig jaar eigenlijk voor de liefde betekend? Is ons liefdesleven er op vooruit gegaan of juist niet? Een uitzending vol persoonlijke verhalen over de nieuwe mogelijkheden die social media het liefdesleven van de facebook & twittergeneratie te bieden hebben, maar ook over de verleidingen en de gevaren ervan.
Tussen bitch en bambi
Steeds meer sterke, ambitieuze, carrière gerichte vrouwen komen moeilijk aan de man, dat is bekend. En nu er in de grote steden een ‘vrouwenoverschot’ aan het ontstaan is omdat meer vrouwen dan mannen gaan studeren, wordt dit probleem alsmaar nijpender. Hoe gaan vrouwen tussen de twintig en de veertig hiermee om? En wat is hun eigen aandeel hierin? Stellen ze te hoge eisen? Zijn ze te bambi of juist te bitchy?